علامه طباطبایی
چهارشنبه - 2019 سپتامبر 18 - 19 محرم 1441 - 27 شهريور 1398
ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 258542
تاریخ انتشار : 20 مرداد 1398 0:0
تعداد بازدید : 45

نظر علامه طباطبایی درباره بخش پایانی دعای عرفه

درباره فرازهای پایانی دعای عرفه، اختلاف نظر وجود دارد. از قدما مرحوم علامه مجلسی معتقد است که این فقرات در نسخه قدیمی کتاب الاقبال مرحوم سید نیامده. از معاصرین نیز حضرت آیت الله شبیری زنجانی بر این باورند که این فرازها از منشآت برخی از مشایخ صوفیه در قرن هفتم است.


برخی ها می گویند بخش دوم دعای عرفه از «الهی أنا الفقیر» تا آخر دعا، از مشایخ صوفیه است نه امام حسین(ع). اما آیة اللّه حاج شیخ علی سعادت پرور (پهلوانی) از علّامه سید محمد حسین طباطبایی نقل کرده اند که ایشان گفته اند:
« کیست که بتواند این گونه حقایق را بیان کند؟ ما که عمری در مسائل فلسفی و عرفانی تلاش کرده ایم، دهنمان میچّاد* این طور حرف بزنیم!» 

پی نوشت:
ميچّاد ، ساخت عاميانه فعل «مى چايَد»، از مصدر «چاييدن» به معناى «سرما خوردن» است. در اين جا ، منظور اين است كه ما با صرف عمرى در فلسفه و عرفان، قادر به ساختن و پرداختن اين گونه عبارات با اين محتواى بلند و عميق نيستيم. بنا بر اين، چگونه مى توان آنها را به مشايخ صوفيّه نسبت داد؟

منبع: دانشنامه امام حسین(ع)، ج۱۴، ص ۴۴ـ۴۵


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

درباره علامه محمد حسین طباطبایی

علامه طباطبائی، فیلسوف، عارف، مفسر قرآن، فقیه و اسلام شناس قرن بود. مظهر جامعیت، اوج اندیشه، بلندای معرفت، ستیغ صبر و شکیبایی و سینه سینای اسرار اولیای الهی بود. زمین را هرگز قرارگاه خود نپنداشت؛ چشم به صدره المنتهی داشت و سرانجام در بامدادی حرن انگیز چهره از شیفتگان و مریدان خود مستور ساخت و آنان را که از شهد کلام و نسیم نگاه و فیض حضورش سرمست بودند در حسرتی ابدی باقی گذارد.
allameh@allametabatabaei.ir
021-81202451
تهران، بلوار کشاورز، خیابان شهید نادری، نبش حجت دوست، پلاک 12